Wienie over hoe vrijwilligerswerk haar leven verrijkte
Wienie werkte jarenlang op kantoor in de boekhouding. De zorg? Dat was niets voor haar, dacht ze altijd. “Mijn zus werkte in de zorg en ik zei nog: dat is echt helemaal niks voor mij.”
Toch liep het anders. Haar moeder woonde bij Ter Weel en deed fanatiek mee aan de activiteiten. “Ze had er zóveel plezier in. Als ik op bezoek was en er was iets te doen, hielp ik weleens mee. Gewoon een beetje ondersteunen.”
Wat begon als af en toe helpen, groeide tot iets dat bleef. Toen haar moeder overleed, twijfelde Wienie even. “Ik kon stoppen, want mijn moeder was er niet meer. Maar ik vond het zó leuk om te doen. Toen heb ik me officieel aangemeld als vrijwilliger.” Inmiddels doet ze het bijna twee jaar.
Een paar uurtjes die het verschil maken
Op haar vaste woensdagmiddag haalt Wienie bewoners op van de afdeling. Ze maakt een praatje, drinkt samen koffie en begeleidt hen naar de activiteit. Daarna brengt ze iedereen weer terug. “Het kost maar een paar uurtjes. Maar in die paar uurtjes kun je zoveel betekenen.”
De activiteiten zijn heel verschillend. Muziek, koren, bloemstukjes maken, een filmmiddag. “Het mooiste vind ik als je ziet dat er iets wordt geraakt. Dat iemand die weinig zegt ineens zachtjes meeneuriet. Of dat je voetjes ziet bewegen op de muziek. Dan zie je herkenning.”
Soms moet ze iemand even over de streep trekken. “Laatst zei een mevrouw dat ze niet mee wilde. Ik zei: zullen we het gewoon proberen? En als u het niet leuk vindt, breng ik u terug. Nou, na afloop zei ze: ik ben zó blij dat ik ben gegaan. Ja, daar doe je het voor.”
Dankbaar werk
Wat Wienie het meest raakt, zijn de kleine momenten. “Als iemand zegt: wat fijn dat je er bent, ik had je gemist. Dan is mijn dag goed.” Ze ziet hoe bewoners opbloeien van een beetje extra aandacht. Een complimentje over iemands nagellak. Even naast iemand zitten. Een gesprekje voeren. “Misschien ben jij die dag wel de enige die echt even tijd heeft voor een praatje.”
Je kunt thuis op de bank gaan zitten met een boek. Ook fijn. Maar hier krijg ik er zóveel voor terug. Het is echt dankbaar werk.
Vrijwillig, maar niet vrijblijvend
Wienie werkt nog en is ook oma. Toch maakt ze bewust ruimte in haar agenda. “Woensdagmiddag is mijn vaste Ter Weel middag. Die sla ik niet snel over.”
Tegelijkertijd benadrukt ze dat vrijwilligerswerk flexibel is. “Je krijgt elke maand een overzicht van de activiteiten en je kunt zelf aangeven wanneer je er bent. Heb je een drukke maand of ga je op vakantie, dan is dat geen probleem.” Juist die vrijheid maakt de stap kleiner. “Je bepaalt zelf hoeveel tijd je erin steekt.”
Samen met een hecht team
Tijdens de activiteiten werkt Wienie samen met andere vrijwilligers en medewerkers. “We zijn meestal met z’n drieën of vieren. Het is een hartstikke leuke groep.” Na afloop drinken ze soms samen nog een kop koffie. Of vieren ze een verjaardag. “Dat maakt het extra leuk. Je bouwt echt een band op.”
Je bent vrijwilliger, maar je voelt je echt onderdeel van het team
Gewoon eens komen kijken
Als ze terugkijkt, moet Wienie soms lachen. “Ik had dit echt nooit van mezelf verwacht.” Juist daarom moedigt ze anderen aan om de stap te zetten. “Twijfel je? Kom gewoon eens kijken. Misschien is dit niet jouw plek, maar misschien ook wel. Dat weet je pas als je het ervaart.” Voor haar heeft het vrijwilligerswerk meer gebracht dan ze vooraf had kunnen bedenken. “Het verrijkt echt je leven. Je betekent iets voor een ander. En dat voelt zó goed.”
