Remon over zijn carrièreswitch naar de zorg: "Ik heb geen moment spijt gehad."
Negentien jaar werkte Remon als stratenmaker. Tot zijn lichaam aangaf dat het niet langer ging. De zoektocht begon naar een baan die bij hem paste, maar één beroep bleef steeds terugkomen in zijn gedachten: de zorg.
''Eigenlijk wilde ik als vijftienjarige al de zorg in. Maar toen kreeg ik te horen dat dat geen beroep voor mannen was. Dus ben ik het straatwerk ingegaan."
Pas jaren later besloot hij die oude droom alsnog een kans te geven. Via het UWV kon hij starten met de opleiding Helpende Plus in Middelburg. Een opleiding van anderhalf jaar, waarna hij de overstap maakte naar Zorggroep Ter Weel. Inmiddels werkt hij met veel plezier op de somatische afdeling van Residence 't Gasthuis.
Omscholen was spannend
De overstap voelde allesbehalve vanzelfsprekend. Niet alleen omdat Remon weer de schoolbanken in ging, maar ook omdat hij zichzelf opnieuw moest uitvinden. "Ik ben geen hoogvlieger als het om leren gaat. Er zijn echt momenten geweest dat ik dacht: waar ben ik aan begonnen?"
Tijdens zijn stage liep hij tegen iets aan waar hij vooraf nooit over had nagedacht. “Het heeft wel even geduurd voordat ik voor het eerst iemand ging wassen. Dat vond ik op het begin best spannend."
Door de begeleiding van collega's kreeg hij de ruimte om in zijn eigen tempo ervaring op te doen. Toen die eerste drempel eenmaal weg was, viel alles steeds meer op zijn plek.
Ik heb het geluk gehad dat collega's me de tijd gaven. Ze hadden begrip en hielpen me erdoorheen.
Tijd maken voor een praatje
Wat Remon het mooiste vindt aan zijn werk? Dat hij iets kan betekenen voor mensen. "Ik wil dat bewoners tevreden zijn als ik de deur uitloop." Ook op drukke dagen probeert hij daar bewust tijd voor te maken.
"Iedereen heeft recht op goede zorg. Bij de één ben je wat langer bezig dan bij de ander, maar ik kijk niet naar de klok." Juist die persoonlijke aandacht geeft hem voldoening. Een gesprek, een grapje of even luisteren naar iemands verhaal hoort voor hem net zo goed bij de zorg als de dagelijkse handelingen.
Samen kom je verder
Volgens Remon houd je het werk niet alleen vol. Dat doe je met elkaar. "We beginnen de dag samen en kijken tijdens de koffiepauze hoe iedereen ervoor staat. Is een afdeling al klaar? Dan gaan we de collega's helpen die nog bezig zijn. Zo doe je het echt samen."
Die betrokkenheid merkt hij ook buiten zijn eigen werkzaamheden. Collega's luisteren naar elkaar en staan voor elkaar klaar als het nodig is. "Met collega's maak je het werk."
Meer mannen in de zorg
Als één van de weinige mannen op de afdeling merkt Remon dat hij soms nét iets anders brengt. "Je hebt andere gesprekken met bewoners. Dat zorgt voor een leuke afwisseling. Sommige bewoners vinden het gewoon prettig dat er ook een man binnenkomt."
Hij hoopt dan ook dat meer mannen de stap naar de zorg durven zetten. "Twijfel niet, gewoon doen. Je weet nooit waar je aan begint, maar ik heb er geen moment spijt van gehad. Achteraf ben ik juist blij dat het zo gelopen is."
